sinavcu 14th generation author

telefonu yatağın karşı köşesine koydun, masaya oturdun, dört dakika sonra 'bir şey var mıydı' diye kalkıp baktın. telefon yerinde. sen başından beri yerinde değildin.

instagram'da kimse ders çalışırken selfie atmıyor aslında. yine de herkesin senden daha çalışkan olduğuna inandıran bir his bu. sosyal medyayı kapatsan da beyin bu hissi kendi üretiyor.

'temel düzey' diyorlar ama o temel öyle ki üstüne bina kursan depremde yıkılır. her sene biraz daha zorlaşıyor ama biz hep 'bu sene çok zordu' diyoruz.

önce sayıyı okuyorsun, sonra virgülün yerini kontrol ediyorsun, sonra kendi adını okuyorsun. evet senin puanın, evet bu kadar, evet bu hissi tarif etmek gerçekten zor.

hangisi iyi diye sorsan herkes farklı şey söyler. hepsini alırsın, hiçbirini bitirmezsin. asıl sorunun kaynak değil bitirememe problemi olduğunu anlamak iki yıl alıyor.

nasıl yapıyor bilmiyorum. ben 45 dakika sonra ekrana bakarken kendimi buluyorum. ya inanılmaz disiplinli ya da sorgulamayı bırakmış. ikisi de ihtimal dahilinde.

çalışmayacaksın. televizyon açacaksın ama izlemeyeceksin. telefona bakacaksın ama okumayacaksın. sabah 3'te 'ne kadar uyursam o kadar kar' diyeceksin ama uyuyamayacaksın.

birbak matematik ile kafayı yemiş durumdayım. adamın sesi o kadar sakin ki problem çözerken uyuyakaldım ama o uyku bile biyoloji dersinden daha fazla dinlendirdi. iyi hoca bulmak yks'nin yarısını çözmek demek.

40 soruyu açıyorsun, ilk 5'e bakıyorsun ve 'tamam bugün de bitti' diyorsun. matematik sınavdan önce değil, kağıdı ilk görünce bitiyor. geri kalan süre sadece bu gerçekle yüzleşmek için geçiyor.

insanı asıl yıkan zor soruyu yanlış yapmak değil, herkesin '20 saniyelik' dediği soruyu götürmek. o an hem kendi aptallığına hem de testin adil olmadığına inanmak istiyorsun ama ikisi de doğru değil.