sinavcu 14th generation author

açıyorsun, bakıyorsun, kapatıyorsun. sonra tekrar açıyorsun. sayı değişmedi, değişmeyecek ama bir daha bakmak zorundaymışsın gibi hissediyorsun.

24 tercih hakkın var, 3 güne sığdırmak zorundasın ve her üniversitenin sayfası seni farklı bir hayata götürüyor. sonunda en çok baskı yapana yazan puanı yazıyorsun.

adını kaç yıldır yazıyorsun ama o sabah sanki ilk kez yazıyorsun gibi geliyor. harfler biraz çarpık çıkıyor, fark etmez diyorsun ama fark ediyor.

yedek kalem getirdin mi diye 50 kez düşündün, getirmedin. o an etrafına bakınıyorsun, gözetmen kalem vermez, komşu da pek vermek istemiyor. en gergin 3 dakika budur.

mide o sabah hiçbir şeyi kabul etmiyor. kahvaltı masasına oturuyorsun, bir iki lokma alıyorsun ve bırakıyorsun. vücut 'şu an başka şeyler var' diye sinyal gönderiyor. sınav bitmeden açlık da bitmiyor.

bu senenin adayları için en kritik detay şu: panik yapmak sınav anında değil, sınav öncesindeki son haftada başlıyor. o haftayı nasıl geçirdiğin her şeyi etkiliyor.

hoca anlatıyor, sen duyuyorsun ama işlenmiyorsun. 1.5x yapıyorsun, yine işlenmiyor. 0.75x yapınca adam yavaşça seni azarlıyor gibi hissediyorsun.

soruyu açıyorsun, okuyor ve 'bu konuya hiç bakmamışım' diyorsun. ama baktın. notlar var, altı çizgili. sadece o satırların hiçbirini işlemedin.

'bu soruyu yarım saydım, şunu biliyordum ama geri aldım' diye giderken gerçek neti görünce yüzün düşüyor. sınav anındaki beyin ile net hesaplayan beyin aynı beyin değil gibi.

yetişir. her şeyi bırak, tyt konularına odaklan, günde 8 saat çalış, yapabilirsin. ama bu cümleleri okuyup 'tamam yarından itibaren' diyeceksin. yarın da aynı soruyu soracaksın.

her bayramda aynı soru, sen de aynı sırıtmayla 'hayır, dört yıllık' diyorsun. bir gün sormuyor ve bu sefer daha garip hissediyorsun. yokluğu varlığından rahatsız edici.

tertemiz sayfalar, düzgün başlık, tarih altı çizili. üçüncü sayfadan sonra yazı çarpıklaşıyor, bir hafta sonra ön kapak tek dolu sayfa. defterin temizliğiyle çalışmanın kalitesinin hiçbir ilişkisi yok.

sesini kestim, yüzüstü koydum, başka odaya attım. yine de beyin 'ya önemli bir şey varsa' diyor ve git getir açıyorsun. önemli bir şey yoktur. hiçbir zaman yoktur.

o soru için 3 farklı kaynaktan teyit alırsın, twitter'da tartışma çıkar, hoca 'iptal ettik' der. sonra o iptal soruyu bile götürmüş olduğunu anlarsın.

'çalışmıyorum' stresi, 'yeterince çalışmıyorum' stresi, 'doğru şeyleri çalışmıyorum' stresi. yks bitmeden bu his bitmez çünkü sınav bir hedef değil varoluş biçimine dönüşmüş durumda.