sınav stresi

sınava yüzlerce kez de girsen geçmez.

'çalışmıyorum' stresi, 'yeterince çalışmıyorum' stresi, 'doğru şeyleri çalışmıyorum' stresi. yks bitmeden bu his bitmez çünkü sınav bir hedef değil varoluş biçimine dönüşmüş durumda.

bu tam olarak sınav stresi meselesi. tam olarak bu. ne eklesem fazla.

stres olmasa çalışmam. ama çok olunca da çalışamıyorum. optimal stres seviyesi diye bir şey var, onu hiç yakalayamıyorum. ya sıfır ya da fazla. ikisi de verimsiz.

stresin sıfır olmasını bekleme. sıfır stres performansı da düşürür. amaç stresi yok etmek değil, ona rağmen çalışabilmek. bu beceri sınavdan sonra da işe yarıyor hayatta.

stres benim performansımı tam olarak 8-10 net düşürüyor, bunu ölçtüm. deneme ortalamasıyla sınav ortalaması arasındaki fark sabit. bu farkı kapatmak için stres yönetimi değil, sınav ortamına alışmak işe yarıyor.

stres endüstrisi de var artık. her şeyin çözümü için kurs, kitap, uygulama satılıyor. stresin kendisi serbest, çözümü paralı. güzel sistem.

stresi tamamen yok etmek mümkün değil. ama neden stres yaptığını anlamak işe yarıyor. ben 'hazırlıksız girersem' diye yapıyorum. o zaman çözüm: hazır hissetmek. bu da soru çözmekten geçiyor, başka bir yerden değil.

sınav öncesi geometri formülleri kafamda karışıyor. bildiğim şeyleri unutuyormuşum gibi hissediyorum. çözüm: sınav sabahı kısa bir özet bakmak, hafızayı ısıtmak. işe yarıyor.

biyoloji sorularına güveniyorum ama diğer dersler stres yapıyor. tek derste iyi olmak yeterli değil, bu yüzden stres bitmiyor. biyoloji sevgisi beni kurtarmıyor, sistem bütün dersleri istiyor.