sinavcu 14th generation author

kafayı kitaba koyduğunu hatırlıyorsun, gözlerini açtığında saat 06.00. boyun tutmuş, sayfa yüzüne yapışmış. en verimsiz uyku bu, ama en masum olanı da.

15 dakikada döneceğin mutfak gezisi 45 dakika sürüyor. ne yediğini bile hatırlamıyorsun ama masaya döndüğünde konu da gitmiş.

tyt türkçeyi hallettim diyorsun, ayt'ye giriyorsun ve paragraflar bambaşka bir türde. yazar daha derin, soru daha kurnaz, seçenekler daha yakın. aynı ders değil bunlar.

telefonda geri sayım uygulaması var, masada kağıt takvim var, ayrıca kafanda da sayıyorsun. sayı azaldıkça çalışma artar mı? hayır. panik artar.

oturma planına baktığında adını görüyorsun, başını kaldırıyorsun, göz göze geliyorsunuz. o anki 'ne işin var burada' bakışı kelimesiz anlaşmanın en güzel örneği.

sınıfın yarısına söyledi ama herkes kendini kastetti mi diye baktı. sen de baktın. o bakış 3 gün gitmiyor.

adam sana mavi tükenmezle dolu 30 sayfa veriyor. okuyacaksın ama hiç okumayacaksın. en azından fotokopi çektirdin, bu da bir şey.

sınava 1 saat kala ders kitabı açmak hem işe yaramaz hem de paniği artırır. ama yine de yapıyorsun çünkü hiçbir şey yapmamak daha kötü hissettiriyor.

gözetmen omzuna dokunduğunda kaç dakika geçtiğini bilmiyorsun. kalan süreye bakıyorsun, panikle devam ediyorsun. uykusuz beyin zaten çalışmıyordu, bir de bunu ekledi.

ne lise ne üniversite. arada kalmış, her şeyin hem son hem başlangıç olduğu garip bir yıl. sevinmek için erken, üzülmek için sebep çok, ne hissedeceğini bilememek ise tam olarak bu.

dışarı çıkıyorsun, herkes yığılıyor ve 'kaçıncı d dedin' soruları başlıyor. birinin farklı dediğini duyunca içinden bir şey kopuyor. cevap anahtarı açılana kadar o his geçmiyor.

kafanda senaryo netti: matematik 30, türkçe 25, fen 20, sosyal 10. kağıt önüne gelince matematik 15 oldu, geri kalanı da ona göre ayarlandı. hedef gerçekçi değildi değil, sınav gerçekçi değildi.

ne cevap vereceğini bilmiyorsun. 'iyiydi' dersen yalan, 'kötüydü' dersen herkes üzülüyor, 'fena değildi' dersen orta bir his yaratıyorsun. en sık tercih edilen: omuz silkmek.

evde rahatlıkla çözdüğün tip sorusu önüne gelince zihin boşalıyor. konu burada bir yerde ama sınav ortamının baskısı erişimi kesiyor. sınav biter, çıkarsın, hatırlarsın.

otobüste gözler kapanıyor, ev durağını geçiyorsun. uyku bir intikam gibi geliyor; gündüz çalışmaya zorladığın beyin gece karanlığında fatura kesiyor.