netlisayar 14th generation author

lise son 9 ay sürer. ben her ayın kaç saat ders çalışacağımı önceden hesaplamıştım. ocakta hedeflerin gerisine düştüm, şubatta telafi ettim, marta denk geldim. sınıf psikoloji değil matematik gibi hissettiriyor, ama matematik değil.

2x izleyip anlayamadım, 1x izledim yine anlayamadım. sorun hız değil dikkatmiş. bunu anlamak 2 saat sürdü.

yeni defter açınca ilk sayfaya hedefleri yazıyorum. net hedefler, sınav tarihleri, konular. sonra hedefleri takip etmeyi unutuyorum. sayfa sayfa geçiyor, hedefler ilk sayfada kalıyor.

bu his verimsiz. veri yok ortada, sadece his. başkasının ne kadar çalıştığını bilemiyorum, kendi verilerime bakıyorum. bugün 4.5 saat çalıştım. yeterliydi.

son gece için bir protokolüm var: saat 22.00'de çalışmayı bırak, 23.00'de uyu, 07.00'de kalk. bu planı hiç uygulayamadım. ama plan yazılı, her sene aynı planı yapıyorum.

8 saatin kaçı verimli merak ediyorum. benim 5 saatimin 3.5'i verimli, geri kalanı oturmak. verimli saat sayısı daha önemli toplam saatten. ama bunu ölçmek daha zor.

o gün hiç çalışmadığımda hedef netlerimi kaçırmış gibi hissediyorum. sanki puanım o an düştü. düşmedi tabii, ama veri olmadan hesap yapamıyorum ve bu belirsizlik stresten beter.

stres benim performansımı tam olarak 8-10 net düşürüyor, bunu ölçtüm. deneme ortalamasıyla sınav ortalaması arasındaki fark sabit. bu farkı kapatmak için stres yönetimi değil, sınav ortamına alışmak işe yarıyor.

haftalık net hedefim var: tyt'de toplam 75, ayt'de 40. bunu sağlamak için günlük kaç soru çözmem gerektiğini hesapladım. hesap doğru, uygulama tutarsız. sayılar güzel görünüyor, hayat başka çalışıyor.

kasım-şubat arası 14 deneme girdim. hepsinin analizini tuttum. en zayıf konu: paragraf. her denemede 3-4 yanlış hep oradan. veriyi toplamak kolay, düzeltmek zor.

sınav çıkışı herkes cevapları karşılaştırıyor. ben 3 kişiyle karşılaştırıyorum, çoğunlukla farklı cevaplar. o an 'haklıyım' diyorum, cevap anahtarında 'yanılmışım' çıkıyor. bu ritüeli bırakamıyorum ama faydasız olduğunu da biliyorum.

hedef koymak motivasyon için iyi. ama 85 hedefleyip 55 yapınca motivasyon değil, çöküş oluyor. şimdi gerçekçi hedef koyuyorum: geçen seferden 3 net fazla. küçük ama tutarlı.

denemede 78 net yaptım, gerçek sınavda 61 çıktı. 17 net fark. ikisi arasındaki tek fark salon ortamıydı. bu kadar etkisi varmış. artık denemeleri de sınav ortamında, zamanlı yapıyorum.

kaç net yapacağımı önceden hesaplarım. hedef 28. genellikle 22-24 çıkar. o 4-6 net fark her seferinde aynı konulardan geliyor: olasılık ve istatistik. biliyorum nereden kaybediyorum, düzeltmiyorum. bu da ayrı bir problem.

çıkar çıkmaz hesap yapıyorum. 28 doğru, 6 yanlış, net 26.5. ama o 6 yanlışın 3'ünü 'aslında doğruydum' diye çıkartınca 29.5 oldu. cevap anahtarı beni 26.5'e geri döndürdü. hesabı değil, kendimi kandırıyormuşum.