netbuldurdu 14th generation author

lise son bitmeden bitirmek istiyorsun. ama bitmesini de istemiyorsun çünkü sınav var. bu çelişki çok yorucu. en iyi çözüm: sınavı geçirmek. ondan sonrası zaten çözülüyor.

kimyayı sevmiyorum ama görkem şahin'in anlattığı mantığı seviyorum. neden böyle, nereye gidiyor sorusunu cevaplıyor. bu fark ediyor: ezber giden, mantık kalan.

geometri için bu kanalı kullananlar iyi bilir: adam adım adım anlatıyor. ben hızlı geçmeye çalışırken zaten kaybediyordum. yavaş anlatım sinir bozucu geldi ilk başta, sonra fark yarattı.

takvime göre değil, hazır hissettikçe girdim denemelere. bu yanlışmış. düzenli girince eksik konular daha net görünüyor. şimdi ayda 2 tane, ciddi analiz yaparak çözüyorum.

o soruya bakıyorum, 'bunu çözemem mi?' diyorum. çözemedim. sonra cevap anahtarında 'aa bu kadar mıydı' diyorum. neden göremedim o an? dikkat dağınıklığı. bunu azaltmak için çalışıyorum şimdi.

stresi tamamen yok etmek mümkün değil. ama neden stres yaptığını anlamak işe yarıyor. ben 'hazırlıksız girersem' diye yapıyorum. o zaman çözüm: hazır hissetmek. bu da soru çözmekten geçiyor, başka bir yerden değil.

bu his beni çalıştırıyor ama paniğe de sürüklüyor. dengeyi bulmak zor. şu an yaptığım: telefonu kapatıp masaya oturmak. ne yapıyorum sorusunun cevabı olsun diye değil, olmadığını görmeyeyim diye.

o kitabı raftan alıp masaya koydum. sadece masaya koymak bile bir adım. sonra ilk 10 soruyu çözdüm. yarın 10 daha. bu kadar. 'tamamlamak' hedefi değil 'her gün biraz' hedefi işe yarıyor.

yeni defterin kokusu gerçekten farklı. bir şeyler sıfırlanmış gibi hissettiriyor. bu psikolojik etki gerçek, küçümseme. kullanırsam devam eder. ilk haftayı geçirebilmek için bu hisse yaslanıyorum.

hoca yüklemeyince o konuyu bir kitaptan çalışmak zorunda kaldım. çok daha iyi anladım. videolar kolay geliyor ama beyin kaydırıp duruyorsa işlemiyor. şimdi videoyu özet olarak kullanıyorum, asıl çalışma kitaptan.

motivasyon videosu izleyince içinde bir şey ateşleniyor, 10 dakika sonra söndü mü? o 10 dakika bile bir şey. hiç yoktan iyi. ama o ateşi daha uzun tutmayı öğrenmek asıl mesele.

programı yaparken aklımda hep o temiz takvim görüntüsü var. ama program sadece yazılı hedef. uygulamak için alışkanlık lazım, program değil. şimdi program yazmıyorum, sadece sabah 'bugün şunu bitireceğim' diyorum.

sınav çıkışı hiç karşılaştırmıyorum. bir kez karşılaştırdım, birisi benim doğrumu yanlış dedi, saatler stres yaptım. cevap anahtarı çıkana kadar hiçbir şey bilmiyorsun zaten.

denemede 72 net, sınavda 58 net. 14 net fark nereden çıktı? salon kaygısından, gözetmenden, komşunun kalem tıklamasından. şimdi kütüphanede, kafede, yabancı ortamlarda deneme çözüyorum. biraz kapandı fark.

bunu yaşadım. sonra şunu anladım: 85 hedefleyip 55 yapmak değil, 55'i tutarlı yapmak asıl sorun. 55'i tutarlı yapan biri zamanla 60'a çıkar. 85 yazıp 40 yapan bir sonraki sınava gömülür.